Emile durkheim biografie

Émile Durkheim (1858-1917) was een Franse socioloog, die wordt beschouwd als een van de grondleggers van de sociologie als academische discipline.

Geboren

15 april 1858, Épinal, Frankrijk

Overleden

15 november 1917, Parijs, Frankrijk

Nationaliteit

Frans

Beroep

Socioloog, filosoof, hoogleraar

Bekend van

De studie van sociale feiten, sociale cohesie, en de sociologie van religie

Belangrijkste werken

Deel van de Arbeid in de Maatschappij (1893), De Regels van Sociologische Methode (1895), Suïcide (1897), De Elementaire Vormen van Religieus Leven (1912)

Opleiding

École Normale Supérieure, Parijs

Invloed

Grote invloed op de ontwikkeling van de sociologie en andere sociale wetenschappen.

Vroege Leven en Opleiding

Durkheim groeide op in een Joods gezin. Zijn vader was rabbijn en wilde dat Émile in zijn voetsporen zou treden. Émile koos echter voor een carrière in de academische wereld en studeerde filosofie aan de École Normale Supérieure in Parijs.

Hij had moeite met het vinden van een academische positie en werkte eerst als leraar. Uiteindelijk kreeg hij in 1888 een positie als docent sociale wetenschappen aan de Universiteit van Bordeaux.

De Studie van Sociale Feiten

Durkheim introduceerde het concept van 'sociale feiten'. Dit zijn manieren van handelen, denken en voelen die van het individu onafhankelijk zijn en een dwingende kracht uitoefenen. Hij stelde dat deze feiten objectief bestudeerd konden worden, net als natuurwetenschappelijke verschijnselen.

Zijn methodologie benadrukte het belang van empirisch onderzoek en het verzamelen van statistische gegevens om sociale patronen te identificeren. Dit markeerde een belangrijke verschuiving in de benadering van sociale studie.

Solidariteit en de Deling van de Arbeid

In zijn werk Deel van de Arbeid in de Maatschappij analyseerde Durkheim de impact van de toenemende arbeidsdeling op de sociale cohesie. Hij onderscheidde twee vormen van solidariteit: mechanische en organische.

• Mechanische solidariteit: kenmerkend voor traditionele samenlevingen, gebaseerd op overeenkomst en gedeelde waarden.
• Organische solidariteit: kenmerkend voor moderne samenlevingen, gebaseerd op onderlinge afhankelijkheid door specialisatie.

Suïcide als Sociaal Fenomeen

Durkheim's studie Suïcide (1897) is een baanbrekend werk in de sociologie. Hij toonde aan dat suïcide niet alleen een individuele daad is, maar ook een sociaal fenomeen dat beïnvloed wordt door sociale factoren.

Hij identificeerde verschillende vormen van suïcide, waaronder egoïstische, altruïstische, anomische en fatalistische suïcide, die elk verband houden met verschillende graden van sociale integratie en regulering.

De Elementaire Vormen van Religieus Leven

Durkheim beschouwde religie als een essentieel onderdeel van de sociale cohesie. Hij stelde dat religie niet zozeer gaat over het geloof in bovennatuurlijke wezens, maar over het creëren van een gemeenschap en het versterken van sociale banden.

Hij analyseerde de religieuze rituelen en symbolen van Aboriginals in Australië om de fundamentele functies van religie in de samenleving te begrijpen. Dit werk wordt voornamelijk gebruikt voor het begrijpen van de sociale functie van religie.